teksty piosenek

Darmowe teksty piosenek

Zresztą gdybyś ją zdradził, poderżnąłbym ci gardło Głos jakiś wołał mu: „Osiemset tysięcy franków!” Ale nagle ozwały się w jego sercu wspomnienia wczorajszego wieczoru i pomyślał, że miłość, którą jak na zamówienie poczuł do pani de Nucingen, będzie odtrutką na mimowolne pokusy. – Dawano wczoraj we Włoskim „Cyrulika” tłumaczenia Zacny handlarz mąki, sześćdziesięciodwulatek wyglądający na czterdzieści wiosen, promieniejący głupotą, tęgi tłusty mieszczuch, którego zdobywcza postawa rozweselała przechodniów, który miał coś młodego w uśmiechu, zdawał się siedemdziesięcioletnim starcem, ogłupiałym, chwiejącym się na nogach, wypełzłym Sześćdziesiąt osób umarło dziś w mieście;chcecie się rozczulać nad hekatombami paryskimi? Ojciec Goriot odwalił kitę, tym lepiej dla niego! Jeśli go tak ubóstwiacie, idźcież siedzieć przy nim, a nam dajcie jeść spokojnie. – Och, tak – rzekła wdowa – lepiej dla niego, że umarł! Zdaje się, że nieborak miał w życiu wiele nieprzyjemności. Była to jedyna mowa pogrzebowa nad zwłokami człowieka, który dla Eugeniusza był uosobieniem ojcostwa Słowa Vautrina, mimo całego ich cynizmu, utkwiły w jego sercu, tak jak w pamięci dziewicy ryje się nikczemny profil starej stręczycielki, która szepce: „Złota i miłości w bród!” Po długiej chwili leniwego wałęsania, około piątej, Eugeniusz zjawił się u pani de Beauséant; otrzymał tam straszliwy cios, jeden z tych, wobec których młode serca są bez obrony nieruchomości krzesła biurowe – Nie jest pani ciekawa ujrzeć sztukę przerobioną z „Samotnika”, dzieła napisanego przez Atalę Chateaubrianda, które czytałyśmy tak namiętnie? To takie śliczne, że płakałyśmy jak bobry pod lipami zeszłego roku; dzieło moralne, które może tylko zbudować młodą panienkę... – Nie wolno nam chodzić do teatru – odparła Wiktoryna. – Ho, ho! Ci już mają dość – rzekł Vautrin, poruszając w komiczny sposób głową ojca Goriot i Eugeniusza. Układając głowę studenta na krześle, aby mógł spać wygodnie, ucałował go serdecznie w czoło, nucąc: Spij, duszo ma ukochana, Ja czuwać będę nad twym snem! – Boję się, aby się nie rozchorował – rzekła Wiktoryna. – Zostań tedy, dziecko, i czuwaj przy nim katalog pralki studium wykonalności Oto rewers, który może pani puścić w obieg, wykupię go sumiennie. Hrabina nieruchomo trzymała papier. – Delfino! – rzekła blada i drżąca z gniewu, wściekłości, szału Miłość jest tu arogancka, bezwstydna, marnotrawna, szarlatańska i próżna. Skoro wszystkie panny na dworze Ludwika XIV zazdrościły pannie de la Valiere porywu, który kazał zapomnieć temu wielkiemu monarsze, że mankiety jego kosztują każdy po tysiąc talarów, wówczas kiedy je podarł, aby ułatwić księciu de Vermandois wejście na scenę świata, czegóż żądać od reszty ludzkości? Miejcie młodość, bogactwo i tytuł, miejcie więcej, jeśli możecie; im więcej kadzidła spalicie przed swoim bóstwem, tym będzie wam ono łaskawsze, o ile w ogóle macie bóstwo Koło obraca się, wygrywa znowu i bankier rzuca mu znowu trzy tysiące sześćset franków. – Masz pan siedem tysięcy dwieście franków – szepnął mu starszy pan Niebawem ukazuje się wdowa, strojna w tiulowy czepek, spod którego zwisa źle włożony fałszywy warkocz; stąpa wlokąc wykrzywione pantofle Och, dawno już nie byłem z nią tak spokojnie, jak dziś będziemy! – Zatem – rzekł Eugeniusz – świat przewrócił się do góry nogami? – Przewrócił? – rzekł ojciec Goriot Ojciec Goriot powędrował z jakąś paczką Zresztą, jeżeli ojciec zrobił kiedy co dla mnie, nigdym o nic nie żebrała. – Byłaś w szczęśliwszym położeniu: de Marsay byt bogaty, wiadomo ci coś o tym Eugeniusz wymówił jej tę niekonsekwencję. – Wówczas – odparła – to była wdzięczność za niespodziewane poświęcenie, teraz byłaby to obietnica. – A ty mi nie chcesz dać żadnej, niewdzięczna! Pogniewał się projekty domów Zawsze było dla mnie nakrycie przy stole. Bywałem u nich na obiadach, zięciowie odnosili się do mnie z szacunkiem Otóż któż może wiedzieć, jakimi drogami podoba się Opatrzności nas prowadzić? Wspomagane przez Sylwię kobiety zdołały w końcu przenieść Eugeniusza do jego pokoju, ułożyły go na łóżku, po czym kucharka rozebrała go, by mógł swobodniej oddychać Wyszedłszy ze swej specjalności, ze swego prostego i ciemnego sklepu, na którego progu wystawał w godzinach bezczynności wsparty o framugę, stawał się z powrotem tępym i grubym robotnikiem, niezdolnym pojąć żadnego rozumowania, nieczułym na przyjemności duchowe, człowiekiem, który zasypia w teatrze, jednym z owych paryskich Dolibanów, silnych jedynie w głupocie Zważ pan, że winniście mi już razem sto czterdzieści cztery franki, dodajmy do tego czterdzieści za prześcieradło, kilka drobiazgów, świecę, którą Sylwia da panom, wszystko to czyni co najmniej dwieście franków, których biedna wdowa nie może przecież stracić beach
Teksty piosenek